Zoe : Bus in Canberra

สวัสดีค่ะ หายไปนานเลยค่ะ คราวนี้กลับมาจะมาเล่าประสบการณ์การขึ้นรถเมล์ในเมือง Canberra ให้ฟังค่ะ อาจจะฟังดูง่ายๆ แต่รับรองว่าทุกคนที่เคยมาใช้บริการรถเมล์ที่นี่จะต้องมีประสบการณ์จากการขึ้นรถเมล์กันทั้งนั้นค่ะ

02-zoe
ลองทายกันเล่นๆ ว่าอุโมงค์เล็กๆ อันนี้มันคืออะไรกันน๊า ขอเฉลยว่าเป็นป้ายจอดรถเมล์ค่ะ จริงๆ แล้วก็มีอีกหลายแบบนะคะ แต่แบบนี้จะเห็นกันบ่อยสุดค่ะ แต่จะมีอีกแบบหนึ่งที่โซเดินผ่านไปเลยโดยที่ไม่ทราบว่าเป็นป้ายรถเมล์ คือเสานี่ค่ะ

02-zoe2-225x300
ส่วนรถบัสในเมืองนี่หรือเมืองอื่นๆ ในประเทศออสเตรเลียจะเดินตามตารางเวลาค่ะ สมมติว่ารถบัสจะมาจอดที่ป้ายเวลาบ่าย 2:00 ถ้าใครไปรอจะขึ้นตอนบ่าย 2:03 นาทีนั้นคือคุณพลาดแล้วค่ะ คุณก็ต้องรอไปอีก 20-30 นาทีกว่าคันต่อไปจะมาค่ะ ถ้าเป็นฤดูร้อนการรอรถบัสจะชิลชิลค่ะ แต่ถ้าเป็นฤดูหนาวแล้วก็นับวินาทีกันเลยว่ารถจะมาเมื่อไร ทางที่ดีที่สุดคือให้เช็คจากคู่มือที่มีให้ตามที่จำหน่ายตั๋วรถ หรือเช็คออนไลน์ก็ได้ค่ะกันพลาดที่ https://www.action.act.gov.au/

02-zoe3
ส่วนรูปด้านบนนี่คือตั๋วรถเมล์แบบระบบ tag ที่สามารถหาซื้อได้ตามมหาวิทยาลัยต่างๆ หรือตามร้าน My Way ค่ะ ถ้าเป็นนักศึกษาก็จะเป็นราคาพิเศษค่ะ ซึ่งจะคุ้มกว่าซื้อเป็นตั๋วหนึ่งใบต่อเที่ยวเวลาขึ้นรถเมล์ค่ะ เวลาขึ้นรถเมล์ก็จะซื้อตั๋วได้เหมือนกันค่ะ แต่จะเป็นตั๋วเที่ยวเดียวหรือสองเที่ยวค่ะ ราคาจะเป็น 2 ดอลลาร์ ถ้ายื่นบัตรนักศึกษาซื้อค่ะ ส่วนถ้าวันนั้นลืมเอาบัตรนักศึกษามา ก็จะต้องซื้อในราคาบุคคลทั่วไปคือ 4 ดอลลาร์ค่ะ

4
จริงๆ แล้วโซก็มีประสบการณ์ไม่ดีกับคนขับรถเมล์ที่นี่หลายครั้งค่ะ เช่นคนขับรถเมล์ไม่จอดรถรับ พูดจาไม่สุภาพ แถมไม่ขายตั๋วให้ หรืออื่นๆ ซึ่งทำให้รู้สึกไม่อยากจะใช้บริการรถเมล์เลยค่ะ แต่คนเราทุกคนก็ไม่เหมือนกันค่ะ เพราะมีอยู่วันหนึ่งตอนนั้นโซเลิกจากงานแล้วพลาดขึ้นรถเมล์ ตอนนั้นก็นึกเดินไปตามถนนใหญ่เผื่อทันคันอื่น ปรากฏว่าขึ้นคันฝั่งที่ผิดค่ะ แต่ก็ไม่รู้ตัวนะคะจนเห็นว่ารถเมล์วนรอบ suburb หลาย suburb แล้วเหมือนจะออกนอกเมือง ตอนนั้นเวลาประมาณทุ่มกว่าแล้วก็มืดมากๆ ค่ะ เพราะเมือง Canberra จะไม่ได้คึกคักเหมือน Sydney ที่มีไฟสว่างตลอด เพราะส่วนใหญ่จะเป็นทุ่งๆ แล้วขับไปสักระยะถึงจะเจอ suburb คนอยู่ ยิ่งฤดูหนาวจะมืดเร็วกว่าเดิม แล้วไม่ค่อยมีคนอยู่ข้างนอกค่ะ ที่นี่คนขับรถเมล์เลยจอดแล้วบอกว่าที่นี่ป้ายสุดท้ายแล้วต้องไปส่งรถที่นอกเมือง

ตอนนั้นมึนงงมากค่ะ พูดตรงๆ ว่ากลัวเพราะที่นั่นที่ไหนก็ไม่รู้ แล้ว credit ในโทรศัพท์ก็หมด โทรหาใครมาช่วยก็ไม่ได้ ที่สำคัญคือเกรงใจเพื่อนๆ เหมือนกัน เพราะที่นั่นไกลมากแล้วดึกด้วย พอคนขับรถเห็นว่าโซทำอะไรไม่ถูกเลยถามว่าเราต้องการไปที่ไหน เดียวไปส่งใกล้ๆ ตอนนั้นก็รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจ คุณลุงคนขับรถเมล์มากๆ ค่ะ ไม่นึกว่าหลังจากที่เจอคนขับรถเมล์แย่ๆ หลายคนก็จะได้เจอคนใจดีแบบนี้บ้าง คุณลุงขึ้นป้าย Not in Service แล้วพาไปส่งป้ายที่ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยค่ะ ตอนนั้นไม่รู้จะขอบคุณคุณลุงอย่างไร อยากจะขอถ่ายรูปไว้อัดใส่กรอบแล้วติดฝาผนังที่บ้าน เพราะไม่อยากจะเชื่อตัวเองว่าจะได้เจอคนดีๆ แบบนี่ที่ต่างแดน เพราะเพื่อนคนอื่นก็เล่าว่าเคยเจอแบบนี้เหมือนกันค่ะ แต่คนขับรถเมล์ปล่อยลงไปเลยโดยไม่แคร์ว่าจะหาทางกลับอย่างไร เพราะฉะนั้นต้องขอขอบคุณคุณลุงไว้อีกครั้ง ณ ที่นี่ด้วยค่ะที่มีน้ำใจไปส่งในคืนนั้น